Σύντροφοι, συντρόφισσες γεια σας

Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση

Θα τοποθετηθώ για κρίσιμα ζητήματα του πρώτου 8μηνου του 2015, απαντώντας σε 5 ερωτήματα, που απασχολούν από τότε τον κόσμο της Αριστεράς και όχι μόνο. 

1. Μπορούσε ΤΟΤΕ να γίνει αλλιώς;

Αναμφισβήτητα, η ΕΕ και το ΔΝΤ ως δανειστές, χρησιμοποίησαν σε βάρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ εκβιαστικές, απειλητικές και βάναυσες πολιτικά και οικονομικά πρακτικές, για να την εμποδίσουν να εφαρμόσει το αντιμνημονιακό πρόγραμμά της. 

Ωστόσο, η κυβέρνηση και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διέθεταν πολιτικά και οικονομικά εργαλεία προώθησης  εναλλακτικής διεξόδου, που δεν αξιοποίησαν.

Η μνημονιακή συνθηκολόγηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να αποτραπεί, με κάποιες πολιτικές και κινηματικές προϋποθέσεις, όπως:

Α. Κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης.

Χρειαζόταν άλλη διαπραγμάτευση από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να θέτει ως όρια την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, χωρίς άγχος μήπως πέσει και χωρίς αυταπάτες αξιοποίησης δήθεν εσωτερικών διαφορών των δανειστών, αφού αυτοί, είχαν κοινή στρατηγική να την οδηγήσουν σε ταπεινωτική υποταγή. 

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ είχε προτείνει στα συλλογικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, στο Υπουργικό Συμβούλιο και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ως άξονες μίας άλλης διαπραγμάτευσης, που, όμως, η «προεδρική πλειοψηφία» απέρριπτε, τα εξής:

– Η κυβέρνηση να έχει ως «σχέδιο Α» το προεκλογικό πρόγραμμά της και, εάν οι δανειστές εμπόδιζαν την εφαρμογή του, ένα «σχέδιο Β» (αναστολή αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, σύγκρουση και ρήξη με την Ευρωζώνη κλπ) ως λύση έκτακτης ανάγκης.  Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ως πολιτική επιλογή την προετοιμασία και εφαρμογή «σχεδίου Β». Ούτε προετοίμασε γι’ αυτό το λαό. Αγκιστρώθηκε στο «σχέδιο A», που, τελικά, ούτε αυτό εφάρμοσε.

– Η κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει έναντι των δανειστών ως αποτελεσματικά διαπραγματευτικά εργαλεία, που θα έθεταν σε διακινδύνευση θεμελιώδη συμφέροντά τους,  τη διακοπή αποπληρωμής και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους και ως σοβαρό ενδεχόμενο την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

– Πιστή Εφαρμογή του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

– Έλεγχος μετακίνησης κερδοσκοπικών κεφαλαίων της οικονομικής ολιγαρχίας για να μη μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό.

Φορολόγηση των κερδών μεγάλου κεφαλαίου και του μεγάλου πλούτου.

– Άσκηση δικαιωμάτων δημόσιου ελέγχου σε ΔΕΚΟ, τράπεζες, μέσω των εποπτευόντων Υπουργείων και των διορισμένων από την κυβέρνηση μελών των Διοικητικών συμβουλίων τους.

– Στήριξη της κυβέρνησης στις λαϊκές κινητοποιήσεις που γίνονταν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

– Διασφάλιση διεθνών στηριγμάτων από κυβερνήσεις χωρών, που κινούνταν έξω από τα όρια του ευρωατλαντισμού η σε αμφισβήτηση και ρήξη με αυτόν.

– Συλλογική λειτουργία των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως των οργανώσεων – βάσης, ώστε να έχουν γνώμη και να ελέγχουν την κυβέρνηση.

Β. Μετά το δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη:

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να σεβαστεί το δημοψηφισματικό ΟΧΙ στα μνημόνια του 62% λαού και νεολαίας. Δεν έπρεπε να το μετατρέψει μαζί με τις συστημικές δυνάμεις σε ταπεινωτικό ΝΑΙ.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΛΑΤΦΟΡΜΑ κατέθεσε εναλλακτικές προτάσεις, που, όμως,  απορρίφτηκαν από την «προεδρική πλειοψηφία», όπως:

α. Ρήξη με τους δανειστές – αμφισβήτηση και διαγραφή δημοσίου χρέους – θέσπιση εθνικού νομίσματος – προώθηση μεταβατικού αντιμνημονιακού, ριζοσπαστικού φιλολαϊκού προγράμματος. 

Αυτή ήταν η Βασική Πρόταση εξαρχής της Αριστερής Πλατφόρμας (από τη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ το 2012).

Δεν θα υπήρχε ανθρωπιστική κρίση, γιατί τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα. μισθοί συντάξεις ήταν διασφαλισμένα για την περίοδο μετάβασης στο εθνικό νόμισμα.

Υπήρχαν 22 δις ευρώ στην Τράπεζα της Ελλάδας, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν.

Θα μπορούσαν να διασφαλιστούν δάνεια από funds, που διατίθονταν για δικούς τους λόγους να το κάνουν.

Υπήρχε δυνατότητα εσωτερικού δανεισμού με έκδοση ειδικών ομολόγων του δημοσίου αλλά και εξωτερικού δανεισμού από εκτός τρόικας πηγές (Αναπτυξιακή Τράπεζα των BRIKS  κλπ).

β. Παραίτηση της κυβέρνησης και προκήρυξη βουλευτικών εκλογών. Λέγοντας όλη την αλήθεια στο λαό ότι, εάν δεν θέλει μνημόνια, χρειάζεται ρήξη με το ευρώ. Ήταν η τελευταία χρονικά πρόταση που κατέθεσε η Αριστερή Πλατφόρμα αρχές Ιούνη 2015 και μέρος των 53 (Λάσκος, Παππαδάτος κλπ).

Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδιζε τις εκλογές, θα είχε καθαρή λαϊκή εξουσιοδότηση για ρήξη.

Εάν τις έχανε, θα έμενε ενωμένος, θα έκανε σκληρή πολιτική και κινηματική αντιπολίτευση, θα έμενε ζωντανή η ελπίδα για μία άλλη πολιτική.

2. Με ποια επιχειρήματα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε τις παραπάνω εναλλακτικές προτάσεις; 

– Για να αποτρέψει τις συνέπειες ενός απροετοίμαστου Grexit. Η ίδια, όμως, η κυβέρνηση Τσίπρα είχε την πολιτική ευθύνη για την έλλειψη αυτής της προετοιμασίας. Το ίδιο επιχείρημα ακουγόταν έντονα με τρομοκρατικό περιτύλιγμα πριν το δημοψήφισμα από τρόικα, κόμματά της στην Ελλάδα και κυρίαρχα ΜΜΕ, αλλά απορρίφθηκε από το 62% του λαού.

– Για να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Το θέμα, όμως, δεν ήταν η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, αλλά η πολιτική που θα εφάρμοζε. Με το 3^ο μνημόνιο εφάρμοσε τις ίδιες πολιτικές με τα αστικά μνημονιακά κόμματα. 

– Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμενε στην κυβέρνηση, θα εφάρμοζε χαλαρότερα το 3^ο μνημόνιο από όποια άλλη μνημονιακή κυβέρνηση, προωθώντας αντισταθμιστικά φιλολαϊκά μέτρα. Αυτό, όμως, ήταν ανέφικτο, γιατί η κυβέρνηση είχε, ήδη, συμφωνήσει, με την τρόικα ότι τα νομοσχέδιά της θα εισάγονταν στη Βουλή, μόνο εφόσον προηγουμένως είχαν συμφωνηθεί με αυτή. Θα είχε, δηλαδή, τόση ευχέρεια να το κάνει, όση έχουν τα χέρια να κινούνται μέσα στις χειροπέδες. Περιθώρια διαφυγής της από όσα συμφώνησε με τους δανειστές στο 3^ο μνημόνιο δεν υπήρχαν. Αυτό αποδείχτηκε με τις μνημονιακές πολιτικές, που εφάρμοσε ως κυβέρνηση το 2015-2019. Τα μνημόνια ή τα εφαρμόζεις ή τα καταργείς, τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

3. Ποιες ήταν οι συνέπειες της συνθηκολόγησης:

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την πολιτική αξιοπιστία του, πολυδιασπάστηκε, ενσωματώθηκε στο σύστημα, εκφυλίστηκε πολιτικά. Στο λαό – ιδιαίτερα – στη νεολαία επικράτησε κλίμα απογοήτευσης και πολιτικής αποστράτευσης. Η κοινωνία συντηρητικοποιήθηκε. Η ΝΔ ανάκτησε την πολιτική κυριαρχία. Η ακροδεξιά σήκωσε κεφάλι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, υιοθετώντας το νεοφιλελεύθερο δόγμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (TINA), αποδυνάμωσε τα κοινωνικά κινήματα στην Ελλάδα και διεθνώς. Ανακούφισε τις εγχώριες και ευρωπαϊκές κυρίαρχες αστικές δυνάμεις, γιατί αποτράπηκε ο κίνδυνος ανατροπής στην Ελλάδα, που θα αποτελούσε θετικό παράδειγμα για άλλους λαούς και απειλή για τα νεοφιλελεύθερα θεμέλια ΕΕ και Ευρωζώνης. 

Η μνημονιακή συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ επέδρασε αρνητικά στις αριστερές δυνάμεις ευρωπαϊκών χωρών, συμβάλλοντας στην εκλογική υποχώρησή τους (ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΓΑΛΛΙΑ) ή σε δεξιά στροφή και συρρίκνωσή τους (ΠΟΝΤΕΜΟΣ). 

 Αριστερές δυνάμεις, που δεν συμμετείχαν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή αποχώρησαν από αυτόν πλήρωσαν εκλογικά, χωρίς να έχουν ευθύνες, τις μνημονιακές αντικοινωνικές πολιτικές της, τις οποίες εφάρμοζε στο όνομα, δήθεν, της Αριστεράς, συκοφαντώντας την συνολικά. 

4. Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ τα έκανε τότε όλα καλά;

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ είχε επιλέξει να δώσει τη μάχη από τα μέσα και μέχρι τέλους για να αποτρέψει την καταστροφική συνθηκολόγηση. Όταν όλα είχαν χαθεί, αποχώρησε από ΣΥΡΙΖΑ και κυβέρνηση και συγκρότησε μαζί με άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς τη ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.

Χρειάζονταν όμως: 

• Η διαρκής εσωκομματική διαπάλη για το που θα πρέπει να πάνε τα πράγματα  και οι εναλλακτικές θέσεις της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ να βγουν προς τα έξω.
• Μεγαλύτερη προσπάθεια για εσωκομματικές συμμαχίες με άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις.
• Μεγαλύτερη και πιο επίμονη προσπάθεια για συμμαχίες με άλλες αντιμνημονιακές αριστερές δυνάμεις, παρά την άρνηση των ηγεσιών τους (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για κήρυξη ανένδοτου αγώνα για να αποτραπεί η μνημονιακή συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, παρά και τα δικά μας λάθη, η ιστορία έγραψε απαράγραπτα ότι εμείς δεν προσκυνήσαμε, δεν υποταχτήκαμε. Αντισταθήκαμε με κάθε πολιτικό και κινηματικό τρόπο μέχρι τέλους. Διατηρήσαμε το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Το σύστημα τότε μας νίκησε, αλλά δεν μας υπέταξε. Είμαστε εδώ, συνεχίζουμε τον αγώνα για την ανατροπή του.

5. Υπάρχει ελπίδα;

Το καπιταλιστικό σύστημα, δεν είναι αιώνιο, γιατί είναι άδικο και καταστροφικό. 

Όμως, δεν θα πέσει από μόνο του, αλλά με συλλογικούς αγώνες των εκμεταλλευόμενων τάξεων.

Και, εφόσον η  Αριστερά επανέλθει στα εργατικά και λαϊκά στρώματα με λόγο απλό και ταξικό. Με ενότητα, σχέδιο ανατροπής και αλλαγής.

Σε συνθήκες ακραίου νεοφιλελευθερισμού και αυταρχισμού, ανόδου της ακροδεξιάς, οξυνόμενων λαϊκών προβλημάτων, κινδύνου για την ειρήνη και το περιβάλλον, η μόνη διέξοδος για την αποτελεσματική υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων είναι η ενότητα των αγωνιστικών αριστερών δυνάμεων.  

Η Ενωτική Πρωτοβουλία, συγκροτήθηκε από το ΜΕΡΑ25, τη ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ – ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, την Ανταγωνιστική Αριστερά, ριζοσπάστες οικολόγους και άλλες αριστερές δυνάμεις και ανένταχτους/ες αγωνιστές ως μία εκλογική συμμαχία ανατροπής, ρήξης και αλλαγής Συνεχίζουμε τις προσπάθειες για διεύρυνση και συνδιαμόρφωση της συνεργασίας μας και με άλλες δυνάμεις της ανυπότακτης ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Με βάση ένα εναλλακτικό προγραμματικό σχέδιο αντιμετώπισης με αγώνες των οξυμμένων λαϊκών προβλημάτων (ακρίβεια, στέγη, μισθοί, συντάξεις, κλπ), που θα είναι σε ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας, καθώς και με την ολιγαρχία που αυτές εξυπηρετούν, που θα ανοίγει το δρόμο για βαθύτερες ριζικές αλλαγές με ορίζοντα τον σοσιαλισμό.

Για να υπάρξει ένας ισχυρός ενωτικός αριστερός πόλος πραγματικής αντιπολίτευσης στις αντικοινωνικές κυβερνητικές πολιτικές, στήριξης των κοινωνικών αγώνων και αναγέννησης της ελπίδας ότι υπάρχει εναλλακτική φιλολαϊκή διέξοδος, για την οποία ο λαός και η νεολαία αξίζει να αγωνιστούν!

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Εμείς στη ΛΑΕ είμαστε πεπεισμένοι/ες ότι:

Όσο υπάρχει ενωτικός αγώνας, υπάρχει ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς.

Καλούς αγώνες να έχουμε.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.